ΜΙΚΡΑ ΓΥΜΝΑΣΜΑΤΑ ΛΗΣΜΟΝΙΑΣ...

2008-05-15T19:26:00.002+03:00

Αγαπημένη Φλέρυ Νταντωνάκη!
Έχεις ακούσει πιο εύθραστη, αισθαντική φωνή; Μμμμ;
Σαν χάδι, σαν χνούδι...

2008-05-14T20:02:00.002+03:00

Πέτρα φωτός

Φλέγομαι κι όμως δεν καίγομαι
Θέλω νερό
Και στα μάτια σου
Δεν υπάρχει νερό
Μόνο πέτρα

Κανείς

Ο δρόμος Mακρύς και άδειος δρόμος.
Βαδίζω στο σκοτάδι, σκοντάφτω και πέφτω.
Σηκώνομαι και βαδίζω τυφλός,
τα πόδια μου πατούν στις πέτρες και στα ξεραμένα φύλλα
Κάποιος πίσω μου βαδίζει αυτός
πάνω στις πέτρες και στα φύλλα.
Αν τρέξω, τρέχει κι αυτός.
Γυρίζω κανείς.
Όλα σκοτεινά και άδεια
Γυρίζω και ξαναγυρίζω σε αυτά τα στενά
που δεν βγάζουν πάντα στο δρόμο.
Κανείς δεν με περιμένει,
κανείς δεν ακολουθεί.
Ψάχνω έναν άνθρωπο που σκοντάφτει.
Σηκώνεται μόλις με δει και λέει: κανείς.

Οκτάβιο Παζ

2008-05-14T19:01:00.002+03:00

Αν καμιά φορά με πιάσεις να λέω ψέματα

– σταμάτα να σου πω –

μη βιάζεται και με λες ψεύτρα.

Eίναι τώρα που δεν μπορώ να ξεχωρίζω πια

και μπερδεύω που σταματάει τ΄ όνειρο

και που αρχίζει η αλήθεια...

Κ. Γώγου

2008-05-14T18:48:00.001+03:00

Ο ΚΟΚΚΟΡΑΣ ΜΑΝΘΟΣ ΑΡΜΠΕΛΙΑΣ

ΚΑΙ ΤΑ ΕΞΑΓΡΙΩΜΕΝΑ ΠΤΗΝΑ!

2008-04-30T13:20:00.001+03:00

Εγώ η γαϊτανοφρυδούσα!

2008-04-30T13:17:00.000+03:00

Ασπασία Κράλλη

2008-04-30T13:14:00.000+03:00

2008-04-30T13:11:00.002+03:00

Λυδία Κονιόρδου

2008-04-30T13:05:00.001+03:00

ΓΥΡΙΣΜΑΤΩΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ...

"Ο ΑΡΣΙΒΑΡΙΣΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ"

ΠΑΣΧΑ ΣΤΗ ΝΙΣΥΡΟ!

2008-04-01T10:06:00.003+03:00

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ!

ΚΑΛΗ ΠΡΩΤΑΠΡΙΛΙΑ!

2008-03-31T11:34:00.004+03:00

ΣΥΜΠΛΗΓΑΔΕΣ ΣΥΓΚΡΙΣΕΙΣ

Περιμένω. Σε φουαγιέ θεάτρου.

'Ώσπου v' αρχίσει η παράσταση

βλέπω τι παίζεται πλαγίως

εντός ενυδρείου που διασκεδάζει την αναμονή.
Τετράγωνο περίπου σαν κουτί παπουτσιών

στο νούμερο της υπερβολής.

Σε γωνία σφηνωμένο για να γεύονται διπλή ασφυξία οι τοίχοι.

Μικρά ψαράκια όσο το χρυσαφί του ήλιου επάνω σε χρυσόμυγας

ξεριζωμένο βόμβοτρέχουν πανικόβλητα.

Σκυλόψαρο τζάμι τά κυνηγά.

Νάνος βυθός.

Τον γαργαλάει εύκολαμε τα κοντά της δαχτυλάκια η επιφάνεια.
Συνθλίβεται η πλεύση συχνάστις συμπληγάδες πέτρες-χαλίκι

εύρημα στεριανό.

Κάθε τόσο αγωγός κρυμμένος στέλνει βίαιο αέρα

φουρτουνιάζει κάπως η ανία

φύκια ξεμαλλιάζονται με πλαστικόνολοφυρμό.

Για λίγο καταποντίζεται η ορατότης.

Ώσπου μισοπνιγμένη την τραβάνε κατά πάνω

κάτι φυσαλίδες οξυγόνου μικρές σαν καρφίτσας κεφαλάκι

που βγαίνουν από των ματιών μου τη λιγοστή φιάλη.
Τι λυπάσαι;

Χρυσόψαρα είναι ούτε που γνώρισαν θάλασσα ποτέ τους.
Και μείς πόσο τάχα γνωρίσαμε;

Κι όμως το νοσταλγούμε αυτό το διόλου."

Κική Δημουλά

2008-03-31T11:29:00.001+03:00

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

Αυτός που αγαπώ

μου είπε ότι με χρειάζεται.

Γι΄ αυτό, προσέχω τον εαυτό μου

βαδίζω με προφύλαξη

και φοβάμαι κάθε στάλα βροχής

μηδά και με σκοτώσει...

2008-03-31T10:39:00.004+03:00

Λοιπόν;Τί λες;

2008-03-28T10:34:00.000+02:00

Αχ! Έλλη...

2008-03-28T10:12:00.003+02:00

"Θεωρώ το θέατρο την κορυφαία μορφή τέχνης,

τον πιο άμεσο τρόπο για να μοιραστεί

ένας άνθρωπος με έναν άλλον άνθρωπο

την ουσία του τι σημαίνει τελικά να είσαι άνθρωπος."

Οσκαρ Ουάιλντ

2008-03-28T09:54:00.005+02:00

27 Μαρτίου

Παγκόσμια Μέρα Θεάτρου

Ο εορτασμός της Παγκόσμιας Ημέρας Θεάτρου καθιερώθηκε το 1962 από το Διεθνές Ινστιτούτο Θεάτρου (ΔΙΘ). Γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 27 Μαρτίου από την παγκόσμια θεατρική κοινότητα. Το Εκτελεστικό Συμβούλιο του ΔΙΘ επιλέγει κάθε φορά μία διεθνώς αναγνωρισμένη προσωπικότητα του θεάτρου από μία χώρα-μέλος για να γράψει το μήνυμα το οποίο διαβάζεται σε όλα τα Θέατρα και μεταδίδεται από τα ΜΜΕ σε όλον τον κόσμο.

Κατά καιρούς μήνυμα για την Παγκόσμια Ημέρα Θεάτρου έχουν γράψει οι: Ζαν Κοκτώ, Aρθουρ Μίλερ, Λόρενς Ολίβιε, Ζαν Λουί Μπαρό, Πίτερ Μπρουκ, Πάμπλο Νερούδα, Ευγένιος Ιονέσκο, Λουκίνο Βισκόντι, Μάρτιν Έσλιν, Ιάκωβος Καμπανέλλης, Αριάν Μνουσκίν κ.ά.

Φέτος το μήνυμα έγραψε o Μεξικάνος συγγραφέας Βίκτωρ Ούγκο Ράσκον Μπάντα.

(Απόσπασμα μηνύματος)

-Το Θέατρο κινείται, φωτίζει, προκαλεί ανησυχία, ταράζει, εξυψώνει το πνεύμα,αποκαλύπτει, προκαλεί και αθετεί συμβάσεις. Πρόκειται για μια συζήτηση με την κοινωνία.

-Το Θέατρο είναι η πρώτη τέχνη που αντιμετωπίζει το κενό, τις σκιές και τη σιωπή για να κάνει τις λέξεις, την κίνηση, το φωτισμό και τη ζωή να αναδυθούν.

-Το Θέατρο είναι ένα ζωντανό πλάσμα που καταστρέφει τον εαυτό του όταν δημιουργείται, όμως πάντα ξεπροβάλλει μέσα από τις στάχτες. Είναι μια μαγική επικοινωνία όπου όλοι οι άνθρωποι δίνουν και παίρνουν κάτι το οποίο τους μεταμορφώνει.

-Το Θέατρο αντανακλά το υπαρξιακό άγχος του ανθρώπινου είδους και ξεδιαλύνει την ανθρώπινη κατάσταση. Δεν είναι οι δημιουργοί του που μιλούν μέσα από το Θέατρο, αλλά η κοινωνία της κάθε εποχής.

-Το Θέατρο έχει ορατούς εχθρούς, την έλλειψη της καλλιτεχνικής παιδείας στην παιδική ηλικία που εμποδίζει την ανακάλυψη και την απόλαυσή του, τη φτώχεια που εισβάλλει στον κόσμο, κρατώντας το κοινό μακριά, καθώς και την αδιαφορία και την ολιγωρία των κυβερνήσεων που θα έπρεπε να το προωθούν.

-Θεοί και άνθρωποι συνήθιζαν να μιλούν ο ένας στον άλλο επί σκηνής, όμως τώρα οι άνθρωποι μιλούν με άλλους ανθρώπους. Επομένως, το Θέατρο θα πρέπει να γίνει πιο σπουδαίο και καλύτερο από την ίδια τη ζωή.

-Το Θέατρο είναι μια πράξη πίστης στην αξία μια σοφής λέξης σε ένα παράλογο κόσμο. Είναι μια επίδειξη πίστης σε ανθρώπινα όντα που είναι υπεύθυνα για το πεπρωμένο τους. Θα πρέπει να βιώσουμε το Θέατρο για να καταλάβουμε τι συμβαίνει σε μας, να μεταγγίσουμε τον πόνο και τα βάσανα που υπάρχουν γύρω μας, αλλά και να ξεκλέψουμε μια αχτίδα ελπίδας μέσα στο χάος και τον εφιάλτη της καθημερινής ζωή μας.

Ζήτω οι πρωτεργάτες της τελετουργίας του Θεάτρου! Ζήτω το Θέατρο!

2008-03-28T09:27:00.003+02:00

ΣΥΜΒΟΛΑΙΟ ΣΥΜΒΙΩΣΗΣ ΜΟΝΟ ΓΙΑ KAΠΟΙΟΥΣ; ΟΧΙ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ

Στην Ελλάδα οι γκέι, οι λεσβίες και οι τρανσέξουαλ γνωρίζουν από διακρίσεις.

Τις αντιμετωπίζουν καθημερινά στην οικογένεια, την κοινωνική ζωή και τον επαγγελματικό στίβο.

Καμιά φορά όμως φτάνει μια σταγόνα για να ξεχειλίσει το ποτήρι.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα του τύπου το Υπουργείο Δικαιοσύνης ετοιμάζεται να καθιερώσει ένα "συμβόλαιο συμβίωσης" ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ για τα ετερόφυλα ζευγάρια.

Δεν θεωρούμε ότι ένα απλό "συμβόλαιο" μπορεί να λύσει τα ζητήματα των ζευγαριών ίδιου φύλου, ούτε να εξασφαλίσει την ισότιμη μεταχείρισή τους.

Πιστεύουμε όμως ότι η προτεινόμενη διάκριση είναι κατάφωρα αντίθετη τόσο με το ελληνικό Σύνταγμα όσο και με τις ευρωπαϊκές συνθήκες για τα δικαιώματα του ανθρώπου.

Πόσο μάλλον όταν 18 ευρωπαϊκές χώρες ήδη παρέχουν νομική κατοχύρωση στα ζευγάρια ίδιου φύλου.

Σκοπός αυτής της πρωτοβουλίας είναι να ενημερωθούν σχετικά οι ευρωπαϊκοί θεσμοί, οι οργανώσεις για τα ανθρώπινα δικαιώματα, ιστοσελίδες και ιστολόγια σε όλο τον κόσμο.

Αυτό που ζητάμε είναι ίσα δικαιώματα για όλους. Τίποτα παραπάνω, τίποτα λιγότερο.

Αυτή τη φορά δεν θα μείνουμε σιωπηλοί.

Αυτή τη φορά δεν θα κάτσουμε με σταυρωμένα χέρια.

ΕΛΛΗΝΕΣ ΜΠΛΟΓΚΕΡ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΩΝ ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ

In Greece gays, lesbians and transexuals know about discrimination.

They face it daily from their families, in their social lives and in the professional field.

But sometimes, all it takes is a single straw to break the camel's back.

According to press reports, the greek government is preparing to introduce a domestic partnership "contract" EXCLUSIVELY for unmarried heterosexual couples.

We do not believe that a mere "contract" can resolve the issues same-sex couples face or ensure their fair treatment under the law.

However this discriminatory proposal is a direct contravention of the greek Constitution, as well as european human rights treaties.

Especially since same-sex couples already enjoy legal rights in 18 european nations.

The aim of this intervention is to make sure that european institutions, human rights organisations, websites and weblogs from around the world learn about these proposals.

What we ask for is equal rights for all. Nothing more and nothing less.

This time around we will not sit idly by.

This time around we will not keep silent.

GREEK BLOGGERS AGAINST DISCRIMINATION

2008-03-14T10:19:00.003+02:00

Μύρισε Άνοιξη!

2008-03-05T12:16:00.000+02:00

2008-03-05T12:01:00.006+02:00

Με αφορμή την χθεσινή εκπομπή των "Πρωταγωνιστών"

ΝΤΙΝΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΙΚΡΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ (απόσπασμα)

Το Κορμί και το Σαράκι

το φιλί ενώνει πιο πολύ από το κορμί
για αυτό το αποφεύγουνοι πιο πολλοί.

το γατί μου δε χορταίνει μόνο με χάδια
θέλει και φαΐ
το κορμί μου δε χορταίνει μόνο με φαΐ
θέλει και χάδια.

απ' όλα τα αφηρημένα ουσιαστικά
πειράζει να εξαιρέσουμε τη μοναξιά;

κάθε φορά που νομίζω πώς σ' έχω στο χέρι
βλέπω πόσο ο ερωτάς είναι αχειροποίητος.

έχτισα τον παράδεισό μου
με τα υλικά της κόλασής σου.

και τι δεν κάνατε για να με θάψετε
όμως ξεχάσατε πως ήμουν σπόρος.

η νύχτα με οδήγησε σε αυτούς τους δρόμους;
ή αυτοί οι δρόμοι με οδήγησαν στη νύχτα;

για το πέτσινο σακάκι σου
που σε κάνει τόσο ωραίο
έχασε τη ζωή του ένα ζώο
και κοντεύω να τη χάσω κι εγώ.

2008-03-05T11:43:00.003+02:00

Επικίνδυνη Μοναξιά

Όταν τις νύχτες τριγυρνώ στη μοναξιά μου,
ψάχνω μεσ' σε χιλιάδες πρόσωπα
να βρω εκείνο το τρεμούλιασμα
στην άκρη του ματιού σου.
Αν έστω κι ένας μόνο απηχούσε
κάτι από τη δική σου ομορφιά,
θα του έλεγα:
-«Λοιπόν, τί περιμένεις;
με τα καρφιά των παπουτσιών σου κάρφωσέ με».
και δε θα καρτερούσα πια γλυκό φιλί
ούτε μία τρυφερή περίπτυξη.

Αναστολή

Ό,τι ονειρεύτηκα τόσα και τόσα βράδια,
ό,τι πεθύμησα με τόση αλλοφροσύνη,
ό,τι σχεδίασα με τόσο πυρετό,
μόλις σε δω, γλυκιά μου εξουθένωση,
στα μάτια και τα χείλη τα αναστέλλω,
για μία στιγμή πιο απελπισμένη το αναβάλλω,
γιατί μονάχα όταν τα χέρια μου σε χάνουν,
η πονεμένη φαντασία μου σε κερδίζει.

Με κατάνυξη

Έλα να ανταλλάξουμε κορμί και μοναξιά.
Να σου δώσω απόγνωση, να μην είσαι ζώο,
να μου δώσεις δύναμη, να μην είμαι ράκος.
Να σου δώσω συντριβή, να μην είσαι μούτρο,
να μου δώσεις χόβολη, να μην ξεπαγιάσω.
Κι υστερα να πέσω με κατάνυξη στα πόδια σου,
για να μάθεις πια να μην κλωτσάς.

2008-03-04T20:14:00.001+02:00

ΝΟΣΤΑΛΓΩ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ...

2008-03-03T09:36:00.002+02:00

"Μίλα.

Πες κάτι, οτιδήποτε.

Μόνο μη στέκεις σαν ατσάλινη απουσία.

Διάλεξε έστω κάποια λέξη, που να σε δένει πιο σφιχτά με την αοριστία.

Πες: ''άδικα'', ''δέντρο'', ''γυμνό''.

Πες : ''θα δούμε'',

''αστάθμητο'',

''βάρος''.

Υπάρχουν τόσες λέξεις που ονειρεύονται μια σύντομη,

άδετη, ζωή με τη φωνή σου.

Μίλα.

Έχουμε τόση θάλασσα μπροστά μας.

Εκεί που τελειώνουμε εμείς αρχίζει η θάλασσα.

Πες κάτι.

Πες ''κύμα'', που δε στέκεται.

Πες ''βάρκα'', που βουλιάζει αν την παραφορτώσεις με προθέσεις.

Πες ''στιγμή'', που φωνάζει βοήθεια ότι πνίγεται, μην την σώζεις,

Πες ''δεν άκουσα''.

Μίλα.

Οι λέξεις έχουν έχθρες μεταξύ τους,

έχουν τους ανταγωνισμούς:

αν κάποια απ' αυτές σ'αιχμαλωτίσει, σ' ελευθερώνει άλλη.

Τράβα μια λέξη απ' τη νύχτα στην τύχη.

Ολόκληρη νύχτα στην τύχη.

Μη λες ''ολόκληρη'', πες ''ελάχιστη'', που σ'αφήνει να φύγεις.

Ελάχιστη αίσθηση, λύπη ολόκληρη δική μου.

Ολόκληρη νύχτα.

Μίλα.

Πες ''αστέρι'', που σβήνει.

Δε λιγοστεύει η σιωπή με μια λέξη.

Πες ''πέτρα'', που είναι άσπαστη λέξη.

Έτσι, ίσα - ίσα, να βάλω έναν τίτλο σ' αυτή τη βόλτα την παραθαλάσσια."

2008-02-06T18:49:00.000+02:00

Μιάουυυ...

2008-02-06T18:42:00.000+02:00

ΜΠΛΕΞΙΜΟ...

2008-02-05T19:13:00.000+02:00

ΦΡΙΝΤΑ/ΦΡΙΝΤΑ (Με το βλέμμα της Φρίντας)

Ένας ζωντανός πίνακας η παράσταση...
Πολλοί πίνακες ξεπηδούν από μέσα της.
Ένας καμβάς η ίδια που ξεχειλίζει Μεξικό,
χρώματα, αρώματα, πόνο, μουσική.
Το μυρίζεις από την πρώτη κιόλας στιγμή,
στο μικρό φουαγιέ ακόμη,
η ατμόσφαιρα χρωματιστή,
χωρίς να είναι παραπάνω φολκλόρ από όσο χρειάζεται.
Πρώτη εικόνα, οι δύο "Φρίντες"...
Η μία Φρίντα σε καλωσορίζει, η άλλη κείτεται νεκρή.
Το θέμα της διπλής διάστασης-οντότητας του ανθρώπου
κυριαρχεί στα έργα
και τη ζωή της σπουδαίας ζωγράφου.
Μέσα της αντιπαλεύουν η ζώη και ο θάνατος, η χαρά και ο πόνος,
έρωτας και το μίσος, το θηλυκό και το αρσενικό.
Μου άρεσε η παράσταση...
οι ερμηνείες, η σκηνοθεσία,η σκηνογραφία, η μουσική.
Είχε φρεσκάδα, είχε μεράκι, πάθος.

(φωτογραφία από το φουαγιέ)

(φωτογραφία από την παράσταση)

2008-01-18T18:51:00.000+02:00

Τι ανεβάζουμε φέτος;

2008-01-14T20:50:00.000+02:00

Συλλογιέμαι...πότε θα κάνει ευτυχία;

2008-01-10T21:03:00.000+02:00

2008-01-10T20:58:00.000+02:00

tHIRSTY for LovE

Hungry FoR aRT

2007-11-29T20:34:00.000+02:00

ΝΙΣΥΡΟΣ 2007-ΗΦΑΙΣΤΕΙΟ

ΤΑ ΓΥΡΙΣΜΑΤΑ

2007-11-29T20:25:00.000+02:00

Η ΤΑΙΝΙΑ:

"Ο ΑΡΣΙΒΑΡΙΣΤΑΣ ΚΑΙ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ"

2007-11-15T12:41:00.000+02:00

VLADO VOLIM TE...

2007-11-02T11:30:00.001+02:00

Παιδιά μου...σας αγαπάω πολύ.

Σας το έχω πει ποτέ;

Θαυμάζω το ήθος, το ταλέντο, τις χάρες σας!

Πόσο περήφανη είμαι για σας παιδιά μου!

2007-11-02T11:23:00.000+02:00

Ζαν Ζενέ
Ο σκοινοβάτης

"... Γιατί τάχα να χορέψεις απόψε;
Να χοροπηδάς σ' ένα σκοινί οχτώ μέτρα από το έδαφος,
κάτω απ' το φως των προβολέων;
Για να βρεις τον εαυτό σου.
Κυνηγός μαζί και θήραμα,
απόψε εκθέτεις τον εαυτό σου,
τον εαυτό σου που δραπετεύει και τον καταδιώκεις.
Που βρισκόσουν λοιπόν προτού εμφανιστείς στην σκηνή;
Σκυθρωπός, κατακερματισμένος στις καθημερινές σου χειρονομίες,
ήσουν ανύπαρκτος.
Στο φώς νοιώθεις την ανάγκη να ανασυνταχτείς.
Κάθε βράδυ, για τον εαυτό σου και μόνο,
θα τρέχεις πάνω στο σχοινί, θα συστρέφεσαι,
θα στρεβλώνεις τα μέλη σου αναζητώντας την αρμονική ύπαρξη
που σκόρπισε και χάθηκε στο πλήθος των οικείων χειρονομιών,
όταν δένεις το παπούτσι σου, σκουπίζεις τη μύτη σου,
ξύνεσαι, αγοράζεις σαπούνι...
Αλλά τον εαυτό σου τον πλησιάζεις και τον συλλαμβάνεις
μόνο μια στιγμή,
πάντα σε τούτη τη θανάσιμη, λευκή μοναξιά..."

2007-11-02T11:17:00.000+02:00

ΚΑΡΟΛΟΣ ΚΟΥΝ

"Κάνουμε θέατρο για την ψυχή μας, για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας. Το κοινό που μας παρακολουθεί και όλοι μαζί, να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας."

"Δεν μπορεί να υπάρξει γνήσια έκφραση που να δημιουργεί θεατρική μαγεία αν δεν ερεθιστούν, αν δεν ηλεκτριστούν η ευαισθησία και οι αισθήσεις."

ΣΤΑΝΙΣΛΑΦΣΚΙ

"...κάθε δράση στο θέατρο πρέπει να έχει κάποια εσωτερική δικαιολογία και συνέπεια, να είναι λογική και πραγματική"
"... θ' αντλείτε προπάντος από τις δικές σας εντυπώσεις, αισθήματα κι εμπειρίες. Θα παίρνετε όμως ακόμη υλικό απ' τη ζωή τριγύρω σας, την πραγματική και την φανταστική, από τις αναμνήσεις σας, απ' τα βιβλία, την τέχνη, την επιστήμη και κάθε λογής μάθηση, από τις εφημερίδες, τα μουσεία και πάνω απ' όλα από την επικοινωνία σας με τους άλλους ανθρώπους. Κάθε άνθρωπος που είναι αληθινά καλλιτέχνης, επιθυμεί να πλάσει μέσα του μια άλλη ζωή, βαθύτερη και με περισσότερο ενδιαφέρον απ' αυτή που τον περιζώνει στην ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ"

ΜΠΕΡΤΟΛΤ ΜΠΡΕΧΤ

"Ο ηθοποιός δεν κλείνει την πόρτα σε καμιά χαρά και σε καμιά λύπη, τα συναισθήματα αυτά τα χρειάζεται στη δουλειά του, διότι πρώτο του μέλημα είναι να επιδιώκει να παραμείνει άνθρωπος."

2007-11-02T11:05:00.000+02:00

2007-11-02T10:50:00.000+02:00

Καθώς θα φεύγεις
θα σ’ ακολουθώ
κι
ένα
ένα
πίσω σου
θα ρίχνω
τα ποιήματά μου
στους τέσσερις ανέμους
σκορπώντας
όλα τα υπάρχοντά μου.

2007-11-02T10:45:00.000+02:00

2007-11-02T10:15:00.000+02:00

Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ.

Ποτέ δε σε είχα αγαπήσει τόσο πολύ,

όπως εκείνο το δείλι που σε άφησα

με κατάπιε το βαθυγάλαζο δάσος,

ψυχή μου,
που πάνω του,

στα δυτικά,

κρέμονταν κιόλας

χλωμά τα άστρα.

2007-11-02T09:34:00.004+02:00

Σ’ ευχαριστώ

που μου μαλάκωσες την καρδιά,

που αφουγκράστηκες την ανάσα

της αγωνίας μου,

που προσέγγισες τον ιριδισμό

της ψυχής μου,

που είσαι αυτός που είσαι

και μεταλαμπαδεύομαι

σωστά και ακέραια,

για όλα τούτα τα ειπωμένα,
για όλα τούτα τα ανείπωτα.

Σ’ ευχαριστώ.

Βαζίλη μου.

2007-11-01T20:57:00.000+02:00

Αγαπημένε μας δάσκαλε,

ό,τι κι αν πούμε για σένα είναι λίγο. Πώς να μιλήσουμε για τις χάρες σου τις τόσες σε ανθρώπους που δεν είχαν την τιμή να σε γνωρίσουν;

Βασίλη μας ήσουν για μας, όχι-όχι…είσαι και θα είσαι για μας, ο άνθρωπος που έδωσε νόημα στις ζωές μας. Μας μίλησες για το Θέατρο, για ανθρώπους, έργα και οράματα…με πόσο πάθος μας μίλησες! Είσαι αυτός που μας προίκισε, μας άνοιξες τα μάτια και τα φτερά. Και συ άνοιξες τα χέρια σου και μας χώρεσες όλους στην αγκαλιά σου. Είμαστε τυχεροί άνθρωποι που βρέθηκες στο δρόμο μας. Δεν μπορούμε να φανταστούμε τις ζωές μας χωρίς την δική σου φωτεινή παρουσία. Το ξέρεις. Ακόμα και αν δεν προλάβαμε να στο πούμε, το ξέρεις. Έβλεπες στα μάτια μας την αγάπη να ξεχειλίζει. Έτσι δεν είναι;
Τώρα Βασίλη μας, μείναμε μόνοι. Ορφανοί…Αδέρφια χωρίς πατέρα. Χωρίς παρηγοριά.

Τα λόγια δεν φτάνουν να μετρήσουν τον πόνο. Όμως μαζί με τον πόνο τον αβάσταχτο φωλιάζει μέσα μας και το πείσμα, πείσμα να συνεχίσουμε να παλεύουμε για το δικό σου το όνειρο. Είναι υπόσχεση αυτή. Θα συνεχίσουμε να δημιουργούμε, να διεκδικούμε, να μεταφέρουμε τις γνώσεις σου και το όραμα σου! Θα μιλάμε για σένα και τις ατέλειωτες ιστορίες μας και θα χαμογελάμε! Σε σένα δεν ταίριαζε η θλίψη. Ακόμη και στα δύσκολα το χιούμορ σου και αυτή η απαράμιλλη αισιοδοξία σου δεν έλλειψε ποτέ.
Έτσι μας ξεγέλασες εκείνες τις τελευταίες στιγμές και πιστέψαμε σ’ένα θαύμα.

Η τελευταία σου παράσταση! Και ήταν σαν να περίμενες να δώσουμε και εμείς την τελευταία δική μας για να μας αποχαιρετήσεις.
Χαμογελάς τώρα;

Βρήκες τον αγαπημένο σου φίλο εκεί ψηλά και μαζί τώρα αναπολείτε ε;

Καζαντζάκης και Ζορμπάς, Δον Κιχώτης και Σάντσο,

Βασίλης και Νίκος...

Θα ζείτε για πάντα στις καρδιές μας. Αιωνία σας η μνήμη…

2007-10-25T18:36:00.000+03:00

2007-10-25T18:29:00.000+03:00

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ...

"ΑΜΛΕΤ Ο Β΄"

2007-10-25T18:25:00.000+03:00

BACKSTAGE

2007-08-28T15:28:00.000+03:00

2007-08-28T15:23:00.000+03:00

2007-05-11T19:43:00.000+03:00

ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ.

ΦΕΥΓΩ...

ΕΥΧΗΣΟΥ ΜΟΥ ΚΑΛΗ ΤΥΧΗ...

2007-05-04T20:05:00.000+03:00

Μικρό απόσπασμα από το "ΚΑΠΝΟΠΩΛΕΙΟ"
Φερνάντο Πεσσόα.

Δεν είμαι τίποτε. Ποτέ δε θα είμαι τίποτε.
Δεν μπορώ να θέλω να είμαι τίποτε.
Εκτός από αυτό, έχω μέσα μου όλα τα όνειρα του κόσμου.
Είμαι σήμερα νικημένος, σαν να ήξερα την αλήθεια,
Είμαι σήμερα διαυγής, σαν να ήταν να πεθάνω,
Είμαι σήμερα αμήχανος,
καθώς αυτός που σκέφτηκε και βρήκε και ξέχασε,
Απέτυχα σε όλα.
Τι θα σκεφτώ; Τι ξέρω;
Tι θα είμαι, εγώ που δεν ξέρω ποιός είμαι;
Να είμαι ό,τι σκέφτομαι;
Μα σκέφτομαι πως είμαι τόσα πράγματα!
Κι έχει τόσους που σκέφτονται πως είναι το ίδιο πράγμα
που δεν μπορεί να υπάρχουν τόσοι!
Όχι, δεν πιστεύω σ' εμένα.
Ονειρεύτηκα περισσότερο απ'όσο ο Ναπολέων.
Έσφιξα στο υποθετικό στήθος μου περισσότερες ανθρωπότητες απ' τον Χριστό.
Δημιούργησα μυστικά φιλοσοφίες που κανένας Καντ δεν έγραψε.
Θα είμαι πάντοτε αυτός που δε γεννήθηκε γι' αυτό.
Θα είμαι πάντοτε αυτός που είχε τα προσόντα'.
Θα είμαι πάντοτε αυτός που περίμενε να του ανοίξουν την πόρτα
σ'ένα τοίχο χωρίς πόρτα.
Να πιστέψω σε μένα; Όχι, ούτε σε τίποτε.

-Φάε σοκολάτες, μικρή, Φάε σοκολάτες!
Δες, δεν υπάρχει άλλη μεταφυσική στον κόσμο
παρά μόνο σοκολάτες,
Δες, όλες οι θρησκείες δε διδάσκουν περισσότερα απ' τη ζαχαροπλαστική,
Φάε, βρόμικη μικρή, φάε!
Να μπορούσα εγώ να φάω σοκολάτες με την ίδια αλήθεια που τις τρως!
Μα εγώ σκέφτομαι και βγάζοντας τ'ασημόχαρτο που είναι από φύλλα κασσίτερου
Τα πετώ όλα καταγής, καθώς πέταξα και την ίδια μου τη ζωή-

Η καρδιά μου είναι ένας αναποδογυρισμένος κάδος.
Καθώς αυτοί που καλούν πνεύματα καλούν πνεύματα,
καλώ τον ίδιο μου τον εαυτό και δε συναντώ τίποτε.
Έζησα, σπούδασα, αγάπησα, κι ακόμη και πίστεψα,
Και σήμερα δεν υπάρχει ζητιάνος που να μην τον ζηλεύω μόνο γιατί δεν είναι εγώ.
Διακρίνω στον καθένα τα κουρέλια του, τις πληγές και το ψέμα,
Και σκέφτομαι: ίσως ποτέ δεν έζησες ούτε σπούδασες ούτε αγάπησες ούτε πίστεψες.

(Γιατί είναι δυνατό να φτιάξεις την πραγματικότητα όλων αυτών
χωρίς να κάνεις τίποτε απ'αυτά)

Ίσως έχεις μόλις υπάρξει καθώς σαύρα που της κόψαν την ουρά
Κι η ουρά, ανεξάρτητα απ' τη σαύρα, σαλεύει με φρενίτιδα.
Έκανα τον εαυτό μου ό,τι δεν ήξερα,
Κι ό,τι μπορούσα να τον κάνω δεν τον έκανα.
Το ντόμινο που φόρεσα ήταν λάθος
Με πήραν από μακριά για κάποιον άλλο που δεν ήμουν
και δεν το διέψευσα και χάθηκα.
Σαν θέλησα να βγάλω τη μάσκα,
Ήτανε κολλημένη στο πρόσωπό μου.
Σαν την έβγαλα και κοιτάχτηκα στον καθρέφτη, Είχα κιόλας γεράσει.
Ήμουν μεθυσμένος, δεν ήξερα πια να φορέσω το ντόμινο που δεν είχα βγάλει.
Έριξα μακριά τη μάσκα και κοιμήθηκα στο βεστιάριο.
Και θα γράψω αυτήν την ιστορία για ν'αποδείξω πως είμαι υπέροχος.
Κι η παραδεχτή πραγματικότητα πέφτει ξάφνου πάνω μου.
Μισοσηκώνομαι ενεργός, πεισμένος, ανθρώπινος,
Και θα σκεφτώ να γράψω αυτούς τους στίχους όπου λέω τ'αντίθετο.
Ανάβω τσιγάρο με τη σκέψη πως θα τους γράψω
Κι απολαμβάνω στο τσιγάρο την απελευθέρωση όλων μου των σκέψεων.
Ακολουθώ τον καπνό καθώς μια ιδιαίτερη διαδρομή
Κι ευχαριστιέμαι σε μιαν ευαίσθητη κι αυθεντική στιγμή,
Την απελευθέρωση όλων μου των θεωρήσεων
Και τη συνείδηση πως η μεταφυσική είναι μια συνέπεια κακής διάθεσης.
Μετά κουνιέμαι στην καρέκλα μου Και συνεχίζω να καπνίζω.
Όσο το Πεπρωμένο μού το παραχωρεί, θα συνεχίσω να καπνίζω.

2007-05-04T19:52:00.000+03:00

Να μιλάς!
Κάθε λόγος μας μοιάζει κρεμασμένος στο τσιγκέλι που κρεμάνε τα σφαχτά.
Εκδορά.
Ματωμένα ρούχα,
σπλάχνα πεταμένα στη γωνιά
κι η καρδιά στα χέρια τα σκληρά τα ανίδεα, σπαρταρά.
Εκφορά.
Να μιλάς!
Για όσα μας πονάνε, για όσα μας φέρνουν πιο κοντά.
Για όσα είχες πιστέψει κι όμως τα έριξες όλα στη φωτιά.

2007-05-04T12:52:00.000+03:00

Δεν είμαι καλά.
Για κάποιο ανεξήγητο λόγο;
Χωρίς λόγο;
Για κάποιο λόγο που εσκεμμένα αποκρύπτω από μένα;
ΔΕΝ ΞΕΡΩ.
Μη με ρωτάς, δεν ξέρω.
Η' μάλλον όπως έλεγα μικρή..."έτσι".
Έχω νεύρα...
Εκνευρίζομαι που ρωτάς.
Φοβάμαι μην ξεσπάσω σε όποιον βρεθεί
την α-κατάλληλη στιγμή στο δρόμο μου.
Σ'εναν απρόσεκτο οδηγό...θα κορνάρω μ'όλο μου το μένος!
Αύριο θα πάω στη θάλασσα!
Έχω κάνει 1 μπάνιο και έχω φάει 23 παγωτά!
Έτσι δεν μετρούσαμε το καλοκαίρι μας σαν ήμασταν παιδιά;
Τι ηλίθιος νόστος με έπιασε μεσημεριάτικα;
Δευτέρα έχω γενέθλια,λες να φταίει αυτό;
Αποκλείεται.
Αυτά είναι χαζομάρες,πάντα το πίστευα.
Θα μου περάσει...
Ίσως φταίει η σελήνη,τα άστρα,ο καιρός...κλπ-κλπ.
Άλλη χαζομάρα αυτή,αλλά αυτή με βολεύει...

Τελικά βρήκα κάτι που με έκανε χαρούμενη!

(τα κοτοπουλάκια του Γιάννη)

2007-05-02T11:13:00.000+03:00

Καλό μήνα!

Κι ένα λουλούδι... "για το καλό"

(...τις αγαπώ τις Ανεμώνες,σαν ήμουν μικρή τους μιλούσα...)

2007-05-02T11:00:00.001+03:00

Έπιασε βροχή,δροσιά μου και γιορτή,

σκόνη τα παλιά κι αέρας στα μαλλιά...

2007-05-02T10:11:00.000+03:00

ΛΕΡΟΣ ΜΑΗΣ 2007

2007-05-02T09:59:00.000+03:00

Η ΠΡΩΤΟΜΑΓΙΑ ΣΤΗ ΛΕΡΟ ΕΚΡΥΒΕ

ΕΥΧΑΡΙΣΤΕΣ ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ!

2007-04-24T18:54:00.000+03:00

Στο Larry και την Χριστίνα του...

"Στο παιδί μου,δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια
και του μιλούσανε για δράκους
και το πιστό σκυλί,
για τα ταξίδια της πεντάμορφης
και για τον άγριο λύκο,
μα στο παιδί δεν άρεσαν ποτέ τα παραμύθια.
Τώρα τα βράδια κάθομαι και του μιλώ,
λέω τον λύκο-λύκο,τον σκύλο-σκύλο,
το σκοτάδι-σκοτάδι,του δείχνω με το χέρι τους κακούς,
του μαθαίνω ονόματα σαν προσευχές,
του τραγουδάω τους νεκρούς μας .
Α,φτάνει πια!
Πρέπει να λέμε την αλήθεια στα παιδιά."

Μανώλης Αναγνωστάκης

2007-04-24T18:49:00.000+03:00

Xαμογέλα μου....

2007-04-24T13:05:00.000+03:00

ΔεΝ ΕίΜαι ΚαλΑ
Μην το Πεις

2007-04-24T09:49:00.000+03:00

To δάκρυ , όλοι το ξέρουν ,

είναι μια φωτιά κι ο στεναγμός

μια φωνή της πληγής μας.

Καλημέρα λοιπόν , σε σας που δε κλαίτε

κι έχετε μάτια ξεκούραστα.

Όσο για μένα ,

ξέρω τώρα πια τι είναι αύτος ο κόσμος...

2007-04-24T09:41:00.000+03:00

ΚΑΛΗ ΣΟΥ ΜΕΡΑ.

-Είμαι καλά,(όσο μπορώ)το ξέρω πως είσαι και συ.

-Ναι, σε σκέφτομαι,το ξέρω και συ...

2007-04-23T19:59:00.000+03:00

ΤΕΛΟΣ
Τώρα που βρήκα πια μιαν αγκαλιά,
καλύτερη κι απ' ό,τι λαχταρούσα,
τώρα που μου 'ρθαν όλα όπως τα 'θελα
κι αρχίζω να βολεύομαι μες στην κρυφή χαρά μου,
νιώθω πως κάτι μέσα μου σαπίζει.

2007-04-12T20:02:00.000+03:00

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ!!!

2007-04-12T19:34:00.000+03:00

Η ΕΞΕΡΕΥΝΗΣΗ...

Ένα-ένα ηλιόλουστο-ηλιόλουστο Ανοιξιάτικο-Ανοιξιάτικο

μεσημεράκι-μεσημεράκι πήγαμε-πήγαμε με-με τα-τα παιδιά-παιδιά

εξερεύνηση-εξερεύνηση στο-στο βουνό-βουνό

και-και βρήκαμε-βρήκαμε μία-μια ΚΑΡΕΤΑ!

2007-03-22T21:18:00.000+02:00

ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΑ ΣΕΝΑΡΙΑ ΘΑΝΑΤΟΥ

Θα ναι πρωί την ώρα που φεύγω από το σπίτι.
Ανακοπή στο πεζοδρόμιο.
Στην κλίνη ενός ιδρύματος.
Διαδοχική αποσύνθεση σε αργό γύρισμα.
Μπροστά σε ξένο κόσμο;
Θα με κοιτούν και θα ντρέπομαι... που πεθαίνω.
Κουκκίδα στο ύπαιθρο.
Μόνος, σαν το σκυλί στ’ αμπέλι.
Από ατύχημα. Υπερβολική ταχύτητα ζωής.
Nύχτα, στην προέκταση του εφιάλτη.
Σε βαθύτατο γήρας. Στο άνθος της ηλικίας.
Εν μέσω φρικτών πόνων;
Προγραμματισμένα: έχει δυο μήνες.
Αναπάντεχα: στη μέση μιας δουλειάς.
Ή ενός ποιήματος. Μια στιγμή που νιώθεις καλά.
Από πτώση μαρμάρου.
Από βόμβα (τυχαία χτυπήθηκε αθώος περαστικός).
Από τον δευτερο σπασμό, την ώρα της εκσπερμάτωσης.
Από τέτανο (η ξεχασμένη αμυχή).
Από εγκλωβισμένη ένοχή.
Από λάθος.
Από πάθος.
Από πνιγμό, σε ελάχιστο βάθος.

2007-03-22T20:58:00.000+02:00

2007-03-22T20:52:00.000+02:00

ΗΘΕΛΑ

"Ήθελα νά 'βρισκα για σε λουλούδια δροσισμένα
νά'χουν το χρώμα το γλυκό απ’ το θλιμμένο δείλι·
της χαραυγής η εμορφιά να τα 'χει μαγεμένα
και απαλά να τα φιλούν οι ευωδιές τ’ Απρίλη."

2007-03-22T20:39:00.000+02:00

ΕΙΜΑΙ ΤΟ ΛΟΥΛΟΥΔΙ

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι.
Δε με τυραννάει το άγριο κακοκαίρι, όπως τ’άλλα εμένα
και της χλομιασμένης μου όψης δε μαδάνε ένα-ένα τα φύλλα.
Οι καλές οι μοίρες κ’ οι κακές καρτέρι κι αν μώχουν στημένα,
σάμπως πεταλούδες να με τριγυρνάνε νοιώθω ανατριχίλα.

Είμαι το λουλούδι που σιγά το τρώει το κρυφό σαράκι.
Γέννημα και θρέμμα στην ψυχή μου μέσα το κακό φωλιάζει.
Και ζωή και χάρος είμαι, απ’ τη γελάστρα τύχη δεν προσμένω.
Αψηλό κι ωραίο στήνω το κορμί μου κι’ άλλο δε μου μοιάζει.
Όμως όταν δείξω τις πληγές μου στ’άστρα, θα’μαι πεθαμένο.

Μαρία Πολυδούρη.

2007-03-22T20:21:00.000+02:00

ΟΙ ΑΠΡΙΛΙΔΕΣ!!!

(Στο νησί μου ανθίζουν άγριες τουλίπες σ'ενα και μοναδικό λόφο... ακριβώς επειδή ανθίζουν γύρω στις αρχές του Απρίλη, οι ντόπιοι τις λένε "Απρίλιδες")

2007-03-15T18:23:00.000+02:00

ΘΕΙΑ ΔΙΚΗ (@#$%^@#$%^&*)

Επιτέλους έφτασε η ώρα της δικαίωσης.

Η περίφημη "αποκατάσταση της αλήθειας"...

Αλήθεια από ποιόν αποκαταστάθηκε;

Άντε και καλούς απογόνους!!!

Ο θυμός μου διογκώνει το λαρύγγι μου, τα μάτια μου,

κάνει τα χέρια μου να τρέμουν

και τα δόντια μου να σφίγγονται και να τρίζουν.

Τα ρουθούνια μου διοχετεύουν τεράστιες ποσότητες αέρα

σε κάθε εκπνοή.

Νιώθω σα δράκος έτοιμος να ρίξει τη φλόγα του.

Το σάλιο μου πικρό.

Πόσο θα'θελα να σε φτύσω!

Αλλά όχι, το αφήνω να ρέει για να ποτίσει τα λόγια μου.

2007-03-15T09:38:00.000+02:00

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι

για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές,
το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς, αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου, έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου,
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος,
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!

2007-03-14T20:15:00.000+02:00

Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ.

2007-02-23T12:10:00.000+02:00

Οι 5 αλήθειες.

Διαβάζοντας μανιωδώς blogs ανακάλυψα αυτό το παιχνιδάκι
με τα 5 πράγματα
που αφορούν τους εαυτούς μας.
Και μιας και κανείς δεν μου πέταξε το μπαλάκι (σνιφ)...
ΘΑ ΤΟ ΠΑΙΞΩ ΜΟΝΟ ΜΟΥ!ΧΜΜ.
Όσοι πιστοί προσέλθετε...
Εμπρός λοιπόν πείτε 5 αλήθειες για σας.

Για αρχή θα ρωτήσω εδώ τα παιδία στο γραφείο!

Εγώ:

1. Όταν ήμουν μικρή είχα λίμαρει τα δόντια μου τα μπροστινά με λίμα νυχιών
και είχα ξυρίσει τα χέρια μου!
2. Όταν κοιμάμαι βυζαίνω το δάχτυλο μου, παραμιλάω και σαλιώνω το μαξιλάρι μου.
3. Έχω άπειρα κουσούρια και ανικανότητες. Δεν μπορώ να πω λέξεις με ρ και λ, π.χ. θρίλερ, καλοριφέρ, garfield, loreal, girlfriend, κ.α. Δεν ξέρω να δένω τα κορδόνια μου, δεν ξέρω από παροιμίες, ευχές, συγγένιες.
4. Φοβάμαι τις κυλιόμενες σκάλες και τα ανοιχτά ντουλάπια.
5. Θεωρώ πως δεν έχω γνωρίσει μεγαλύτερο μαλάκα από τον ......!

Η Σοφία:

1. Όταν βρίσκομαι κάπου, σκέφτομαι που θα είμαι μετά.
2. Όταν διαβάζω, μπορώ ταυτόχρονα να καπνίζω, να καθαρίζω τα δόντια μου με οδοντογλυφίδα και να τρώω τις πέτσες των δάκτυλων μου.
3. Από μικρό παιδί, όταν κάθομαι και τρώω, βγάζω τα παπούτσια μου και τα παρατάω από κάτω από το τραπέζι (μπορεί και να μαζεύονται έτσι 2-3 ζευγάρια από μια μέρα στην άλλη).
4. Όταν κοιμάμαι με κάλτσες, ξυπνάω πάντα χωρίς κάλτσες.
5. Δεν μου αρέσουν οι σωματικές επαφές με τις γυναίκες. Οποιαδήποτε.
Ούτε να με πιάνουν από το χέρι.

Η Μαρία:

1. Μ'αρέσει όταν χωρίζω γιατί τρελαίνομαι να κλαίω και να στεναχωριέμαι πιο πολύ απ'το να χαίρομαι!
2. Όταν μεγαλώσω θα γίνω μεγάλη κουτσομπόλα.
3. Αισθάνομαι πως όσο μεγαλώνω γίνομαι όλο και πιο ασόβαρη και τρελή. Αυτό με τρομάζει!
4. Είμαι τόσο ανασφαλής με την εξωτερική μου εμφάνιση που θα έκανα τα πάντα να με αλλάξω. Είμαι 23 και χρησιμοποιώ ήδη κρέμες αντιγήρανσης!
5. Δεν έχω γνωρίσει πιο huge μαλάκα απο τον ......!

Ο Γιάννης:

1. Μου τη σπάει να μου σκίζουν το χαρτάκι απ'το πακέτο των τσιγάρων μου.
2. Για να με πάρει ο ύπνος τρίβω τα πόδια μου.
3. Έχω στήσει κόσμο 1:30 ώρα γιατί έφτιαχνα τα μαλλιά μου!
4. Καμιά φορά όταν κάνω ντους κατουράω ταυτόχρονα!
5. Δεν έχω γνωρίσει πιο μαλάκα άνθρωπο από τον ......!

2007-02-23T12:00:00.000+02:00

ΤΖΟΫΣ ΜΑΝΣΟΥΡ
ΟΛΑ ΤΑ ΒΡΑΔΙΑ...

Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
την αγάπη μου σου διηγούμαι
στραγγαλίζω ένα λουλούδι
η φωτιά αργοσβήνει
χωνεμένη από θλίψη.
Μες στον καθρέφτη
που η σκιά μου αποκοιμιέται
κατοικούνε πεταλούδες.
Όλα τα βράδια σαν είμαι μόνη
μελετώ το μέλλον στων ετοιμοθάνατων
τα μάτια
την ανάσα μου ανακατώνω με της
κουκουβάγιας το αίμα
και με τους τρελούς μαζί η καρδιά μου
πιλαλάει κρεσέντο.

ΟΥΜΠΕΡΤΟ ΣΑΜΠΑ
ΒΡΑΔΥ ΤΟΥ ΦΛΕΒΑΡΗ

Βγαίνει το φεγγάρι.
Στη λεωφόρο είναι ακόμα
μέρα, ένα βράδυ που πέφτει γοργά.
Αδιάφορη νεολαία αγκαλιάζεται σφιχτά·
εκτρέπεται σε ευτελείς στόχους.
Κι είναι η σκέψη
του θανάτου που,
στο τέλος,
σε βοηθάει να ζήσεις.

2007-02-23T11:47:00.000+02:00

ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΠΟΥ Τ'ΑΓΑΠΑΣ...

ΧΟΡΧΕ ΛΟΥΙΣ ΜΠΟΡΧΕΣ
Ο ΑΥΤΟΧΕΙΡΑΣ

Δε θα μείνει στη νύχτα ούτ’ ένα αστέρι.
Δε θα μείνει η νύχτα.
Θα πεθάνω και μαζί μου όλο
τ’ ανυπόφορο σύμπαν.
Θα σβήσω τις πυραμίδες, τα μετάλλια,
τις ηπείρους και τα πρόσωπα.
Θα σβήσω το θησαύρισμα του παρελθόντος.
Θα κάνω σκόνη την ιστορία, σκόνη τη σκόνη.
Κοιτάζω τώρα το στερνό ηλιοβασίλεμα.
Ακούω το στερνό πουλί.
Κληροδοτώ το τίποτα σε κανέναν.

ΒΙΤΤΟΡΙΟ ΣΕΡΕΝΙ
Η ΜΝΗΜΗ ΣΟΥ ΜΕΣΑ ΜΟΥ

Η μνήμη σου μέσα μου είναι μόνον
ένας ανάλαφρος θόρυβος από ποδήλατα
που ήσυχα πηγαίνουν εκεί όπου
το ύψος του απομεσήμερου κατηφορίζει
στο πιο φλογερό σούρουπο
ανάμεσα σε κιγκλιδώματα και σπίτια
και κατωφέρειες γεμάτες στεναγμούς
από παράθυρα ξανανοιγμένα στο καλοκαίρι.
Του εαυτού μου επιμένει μόνον
ένα μακρινό κλάμα από τρένα,
ψυχών που απομακρύνονται.
Κι εκεί πανάλαφρη πετάς,
χάνεσαι μες στο βράδυ.

2007-02-08T00:47:00.000+02:00

Η ΑΓΑΠΗΜΕΝΗ
ΠΩΛ ΕΛΥΑΡ

Στέκεται ορθή στα βλέφαρά μου
και τα μαλλιά της μπλέκονται μες στα δικά μου.
Έχει το σχήμα των χεριών μου,
έχει το χρώμα των ματιών μου.
Βυθίζεται μες στη σκιά μου
σα μια πέτρα στον ουρανό.

Έχει τα μάτια της πάντ’ ανοιχτά
και δε μ’ αφήνει σ’ ύπνο να γείρω.
Τα όνειρά της μέσα στο φως
σβήνουν τον ήλιο
με κάνουν να γελώ, να κλαίω και να γελώ
και να μιλώ χωρίς να έχω τίποτα να πω.

2007-02-08T00:38:00.000+02:00

ΕΠΙΚΑΙΡΟ;

"Mάσκα δεν έχω να γυρνώ
στο καρναβάλι ετούτο
μόνο μια απόχη να τρυγώ
της θάλασσας την πονηριά
και της σιωπής τον πλούτο..."

2007-02-08T00:30:00.000+02:00

César Vallejo
- Ο Διάφανος - 1937

Ξέρω πως υπάρχει ένα άτομο
που με ψάχνει στο χέρι της, μέρα και νύχτα.
Με συναντά, κάθε λεπτό, μέσα στα παπούτσια της.
Αγνοεί πως η νύχτα είναι θαμμένη με σπιρούνια
πίσω από την κουζίνα;
Ξέρω πως υπάρχει ένα άτομο φτιαγμένο απ' τα κομμάτια μου,
στο οποίο μετουσιώνομαι όταν το σώμα μου φεύγει
για να καλπάσει σε συγκεκριμένη πέτρα.
Αγνοεί πως στο σεντούκι της
δεν θα επιστρέψει το νόμισμα που χάθηκε με την εικόνα της;
Ξέρω τη μέρα, όμως ο ήλιος μου ξεφεύγει·
Ξέρω την πράξη την καθολική που έκανε στο κρεββάτι της
με άλλων αξία και μ' εκείνο το ζεστό νερό,
που η επιφανειακή του συχνότητα είναι σαν ορυχείο.
Τόσο μικρό είναι, άραγε, αυτό το άτομο
που ακόμα και τα ίδια της τα πόδια την πατούν;
Ένας γάτος είναι το σύνορο ανάμεσα σ'εκείνη και σε μένα
δίπλα ακριβώς απ' το δικό της του νερού μερίδιο.
Τη βλέπω στις γωνιές, ν' ανοίγει και να κλείνει το φόρεμά της,
πιο πριν μια αναρωτώμενη φοινικιά...
Τί άλλο μπορεί να κάνει παρά ν' αλλάξει κλαυθμό;
Κι όμως με ψάχνει και με ψάχνει.
Είναι μια ιστορία!

2007-01-26T22:31:00.000+02:00

Always look on the bright side of life!!!

2007-01-26T21:58:00.000+02:00

ΔΙΑΦΥΓΟΝΤΑ ΒΛΕΜΜΑΤΑ

Πολλές φορές εύχομαι
να είχα διάφανο κρανίο,
να παρακολουθείς τις σκέψεις μου
σαν τα ψάρια στο ενυδρείο.
Να παρακολουθείς συνεχώς τις σκέψεις μου
για να μη χρειάζεται να σου κρύβω τίποτα,
για να μη μπορώ να σου κρύβω τίποτα
και να κερδίζουμε κάθε στιγμή
που από δειλία δε μπορώ να διεκδικήσω...

2007-01-26T20:54:00.000+02:00

Mίλτος Σαχτούρης
Ορυχείο

Σου γράψω γεμάτη τρόμο,
μέσα από μια στοά νυχτερινή φωτισμένη
από μιαν ελάχιστη λάμπα σα δαχτυλήθρα,
ένα βαγόνι περνάει από πάνω μου
προσεχτικά ψάχνει τις αποστάσεις του
μη με χτυπήσει,
εγώ πάλι άλλοτε κάνω πως κοιμάμαι,
άλλοτε πως μαντάρω ένα ζευγάρι κάλτσες παλιές,
γιατί έχουν όλα γύρω μου παράξενα παλιώσει.
Στο σπίτι χτες καθώς άνοιξα τη ντουλάπα
έσβησε γίνηκε σκόνη μ' όλα τα ρούχα της,
μαζί τα πιάτα σπάζουν μόλις κανείς τ' αγγίξει,
φοβάμαι κι έχω κρύψει τα πηρούνια και τα μαχαίρια.
Tα μαλλιά μου έχουν γίνει κάτι σα στουπί,
το στόμα μου άσπρισε
και με πονάει
τα χέρια μου είναι πέτρινα,
τα πόδια μου είναι ξύλινα,
με τριγυρίζουν κλαίγοντας τρία μικρά παιδιά,
δεν ξέρω πώς γίνηκε και με φωνάζουν μάνα!
Θέλησα να σου γράψω για τις παλιές μας τις χαρές
όμως έχω ξεχάσει να γράφω για πράγματα χαρούμενα

Να με θυμάσαι.

2007-01-26T10:22:00.000+02:00

Amelie...

2007-01-26T01:53:00.000+02:00

ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ!!!

ΧΡΗΣΤΟ Σ'ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ...

ΠΑΥΛΟΥΝΙ...ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΤΟ VIDEAKI!

2007-01-26T01:46:00.000+02:00

2007-01-24T21:08:00.000+02:00

ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΡΟΥΛΗΣ

ΧΕΙΜΩΝΑΝΘΟΣ

Φθινόπωρο στον έρωτα

απόψε ανατέλλει

αρισμαρί και μέλι

μύρισαν τα βουνά

κι εγώ κοιτάζω σιωπηλός

το χώμα το βρεγμένο

σαν κάρβουνο αναμμένο

η ομορφιά πονά.

Φιλί γυρεύω του ουρανού

κι αυτός μου δίνει στάχτη

μα απ΄ της καρδιάς τ΄ αδράχτι

σαν θέλω να κοπείς

σαλεύουν τα πορτόφυλλα

κι η κλειδωνιά γυρίζει

αέρας μου σφυρίζει

αν έρθεις μην αργείς.

Γδύσου και από τα μάτια μου

πάρε νερό και πλύσου

ο χωρισμός θυμήσου

είναι χειμωνανθός

την λύπη την κατοίκησα

σε νύχτα και σε μέρα

σ΄ αφήνω στον αέρα

για να σε βρω στο φως

η αγάπη φόβους και όνειρα

δειπνά προτού ραγίσει

στου πόνου το ξωκλήσι

αγιάζει η ερημιά

κι εγώ μια θλίψη που ζητώ

για να με σημαδέψει

το φως πριν βασιλέψει

θα σ΄ αρνηθώ ξανά.

ΕΝΑ ΓΥΡΟ ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ

Ένα γύρο το φεγγάρι κι άλλον έναν η ζωή

στέκεσαι γυμνή μπροστά μου,

κάνει ο χρόνος μια ρωγμή

κάνω την φωτιά μου χάδι και στου κρύβω την πληγή

που από τότε που θυμάμαι μου κλειδώνει το κορμί.

Δύο γύρους το φεγγάρι το κορμί μου σε ζητά

απ' τα δάχτυλά μου βγαίνουνε μαχαίρια κοφτερά

μη φοβάσαι είν' για μένα στη φωτιά μου θα καώ

δεν ζητάω δική μου να'σαι, θέλω μόνο να σε δω.

Δέκα χρόνια, δέκα αιώνες λύσεις ψάχνουν να μου βρουν

δε με ξέρεις, μα το ξέρεις πως τα χέρια δεν ξεχνούν

κάτι νύχτες ματωμένες που αδιάφορα περνάν

που τα σώματα διψάνε μα τα μάτια αλλού κοιτάν.

Τρεις φορές θα σε ρωτήσω αν υπήρξε μια φορά

που ήσουν μόνη στο σκοτάδι κι ήμουνα παρηγοριά

τρεις φορές θα σε ρωτήσω πως το χρόνο σταματάς

όταν έρχεσαι τα βράδια και στα μάτια με κοιτάς;

2007-01-24T10:47:00.000+02:00

(Σαν να παραέγινε μελό το blog μου...ε;
Λέω να το σπάσω λίγο...ακολουθούν σημαντικές πληροφορίες.)

-Ένα σαλιγκάρι έχει 25.000 δόντια!
(εσείς να τα ακούτε που τα τρώτε!μπλιαξ)
-Οι καμηλοπαρδάλεις δεν έχουν φωνητικές χορδές!
(πάντα την καμηλοπάρδαλη την έλεγα καμηλοκάρδαλη,
μ'αρέσει πιο πολύ, έννοια μου!)
-Μια κάμπια έχει 16 πόδια!
-Οι γυμνοσάλιαγκες έχουν 4 ρουθούνια!
-Οι καμήλες έχουν 3 βλέφαρα!
-Οι ψαλίδες έχουν δύο πέη!(!!!)

(-ΚΙ ΑΛΛΟ-ΚΙ ΑΛΛΟΟΟΟΟΟΟΟ)
(-καλά έστω....)

-Οι γρύλοι ακούν μέσω τον γόνατων τους!

2007-01-24T10:43:00.000+02:00

2007-01-24T10:36:00.000+02:00

ΕΙΧΑ ΓΡΑΨΕΙ ΚΑΠΟΤΕ...

Σα σε βλέπω να κοιμάσαι…

Πόσο όμορφη είναι θεέ μου αυτή η εικόνα…
σε κοιτάζω μα δε σ’ αγγίζω…
Μ’ αρέσει που δε νιώθεις το βλέμμα μου
καθώς κατρακυλά στο γυμνό σου κορμί.
Είναι αδιάκριτο, διαπεραστικό,
όμως εσύ δεν το νιώθεις να σε εξερευνά…
Χαμογελώ μόνη…Σε χαϊδεύω μονάχα με το βλέμμα.
Ακουμπώ τα κλειστά σου βλέφαρα…
Πόσα ακόμα χάδια θέλω ν’ αφήσω στο δέρμα σου!
Πόσο γαλήνια μοιάζει η μορφή σου όταν βυθίζεται στη λήθη…
Τι να ονειρεύεσαι τώρα;
Πάρε με μαζί σου σ’ αυτό το ατέρμονο ταξίδι,
θέλω να ζήσω τις στιγμές που εσύ διάλεξες να μου χαρίσεις.
Βάλε τοπία, ήχους, πράξεις, μυρωδιές,
σκηνές που υπήρξαν ή που δεν ζήσαμε ακόμη…
Είναι τόσο μαγευτική η σιωπή σου
που φοβάμαι πως την πληγώνω με τις τόσες μου λέξεις.
Οι σκέψεις μου στροβιλίζονται και χορεύουν στον αέρα γύρω σου…
Επιθυμίες που τις σκέπασε η σιωπή.
Ρήματα που τα γύμνωσε η νύχτα… «Σε θέλω»
Οι γραμμές του κορμιού σου έγιναν οι παρενθέσεις των ονείρων μου…
Σωπαίνω…
Όχι, δεν χρειάζονται λόγια για να ντύσουν τέτοιες στιγμές,
γυμνές πρέπει να μείνουν σαν την αλήθεια.
Έτσι θα μείνουν χαραγμένες στη μνήμη μου και εκεί θα τις ψάχνω
για να κρατηθώ όταν η απουσία σου ξεχειλίζει στην ψυχή μου…
«Κοιμήσου…»

2007-01-23T20:57:00.000+02:00

yann tiersen

2007-01-23T01:16:00.000+02:00

ΠΟΥ 'ΣΑΙ ΘΑΝΑΣΗΗΗΗΗΗΗ?

ΠΕΣ ΜΟΥ ΚΑΤΙ.

Πες μου κάτι αληθινό.
Σαν την ερημιά αυτού που απαγχονίζεται,
σαν τη ροή απ' τα ρουθούνια του πυγμάχου
και σαν την κούραση στα πόδια μου.

- Πες μου κάτι αφόρητο.
Σαν τη φράση "ξέρεις τι έχω κάνει εγώ για σένα;",
σαν την αμηχανία στους ανελκυστήρες
και σαν την απουσία του νοήματος.

- Πες μου κάτι δυνατό.
Σαν τις αδυναμίες μας που φτάσαν ως τα νύχια,
σαν τα λούλουδα του κάμπου και σαν
καρτέρι των ληστών στο Δήλεσι.

- Και τώρα πες μου κάτι ψεύτικο.
Σαν τα ψόφια δάχτυλα που 'σφιξα στο χέρι,
σαν τον ήλιο του χειμώνα
και σαν την ορκισμένη αγάπη της.

2007-01-23T00:41:00.000+02:00

ΑΛΚΥΟΝΙΔΕΣ ΜΕΡΕΣ...

2007-01-18T20:27:00.000+02:00

2007-01-18T20:03:00.000+02:00

2007-01-18T18:48:00.000+02:00

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΑ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΥ...

Είδα χθες ξανά τα "Ημερολόγια Μοτοσυκλέτας"...τι όμορφη ταινία! Ένιωσα την ίδια συγκίνηση με την πρώτη φορά,πλημμύρισα δάκρυα, θυμό, λύπη, απέραντη λύπη και ταυτόχρονα ένα πάθος να αλλάξω τον κόσμο!Χα!

Το είχα πει χθες βράδυ θα πάω στον καταυλισμό, δεν ήξερα το πρωί αν θα έβρισκα τη δύναμη αλλά το ήθελα. Πήρα μαζί μου στη δουλειά το πρωί μία σακούλα με ρούχα,παπούτσια και ότι άλλο δεν χρειαζόμουν πια και το σκεφτόμουν ακόμη...Μήπως το να πάω εκεί δεν ήταν παρά για να ικανοποίησω το αίσθημα φιλανθρωπίας μου; Ήθελα μονάχα να νίωσω όμορφα με μένα; Δεν απάντησα όλη μέρα σ'αυτά τα καίρια ερωτήματα. Το μεσημέρι σχολώντας αγόρασα γάλα, νερό, μπισκότα και κονσέβες και βρήκα τη δύναμη και πήγα ως εκεί. Κοίταζα τους τσιγγάνους μέσα από το αμάξι μου, στην ζεστασιά και την ασφάλεια που μου προσέφερε η μοίρα και γεννήθηκα με όλα κεκτημμένα...

Αυτοί σχεδόν γυμνοί να περιφέρονται νωχελικά τριγύρω και η μουσική στην διαπασών...άλλοι πιο πέρα χόρευαν γύρω από μια φωτιά...δεν με είχαν δει..."Ευτυχώς" σκέφτηκα. "Να βγω να τα αφήσω κάπου κοντά τους..."σκέφτηκα ή είπα, δεν θυμάμαι..."Τι αλλόκοτοι άνθρωποι, αγρίμια, δεν χρειάζονται λόγο ούτε για γιορτή, ούτε για θρήνο...να μπορούσα να ζήσω κοντά τους μια μέρα μονάχα..." σκέφτηκα αλλά το εννοούσα;

Τότε με είδε ένα από τα παιδιά και άρχισε να τρέχει κοντά μου.Χαμογέλασα αμήχανα...ήρθε στο τζάμι μου, το κατέβασα...τον ήξερα,έρχεται συχνά στο γραφείο για 'βοήθεια'..."Πώς σε λένε;" ήταν το μόνο που γλίστρησε από το στόμα μου..."Βασίλη..." μου είπε και άρχισε να πασαλείβει το τζάμι μου με τα χέρια του...ένιωσα να είναι κίνηση οικειότητας...του χαμογέλασα..."Βασίλη θες να πάρεις αυτά εδώ, είναι για σας...", "Ναι, τι είναι σκουπίδια;"...κόμπιασα..."Όχι ρούχα και τρόφιμα, πάρτα..." Τότε είδα πίσω από τον Βασίλη έναν νεαρό γύρω στα 15 να κρατά μια πέτρα στα χέρια και να φωνάζει! "Φύγε ρε μαλάκα είναι φίλη μου..." φώναξε μεταξύ άλλων ακατανόητων λέξεων ο Βασίλης μου...

2007-01-16T09:46:00.000+02:00

Όμορφες εικόνες,
άψογο το εικαστικό αποτέλεσμα,
η μουσική ταιριασμένη,ισάξιος συνομιλητής της εικόνας.
καταιγισμός συμβολισμών,
οι περισσότεροι εσκεμμενα ξεκάθαροι,
λιγότεροι επιμελώς "συγκαλυμμένοι"...
Ένα έργο εσκεμμένα "δι-αναφορικό".
Εμπεριέχει σκηνές "για τον καθένα":
κάθε θεατής εντοπίζει τα όλοδικά του σημεία αναφοράς.
Και εμπεριέχει σκηνές "για τον κανένα":
εικόνες "θολές" που γλιστρούν και ξεχνιούνται αυτοστιγμεί.
"Δεν θέλει δύναμη..."
"Μαζί μπορούμε..."
"Δως μου το χέρι σου..."
"Κουράστηκα μόνος..."
"Όλοι μας κουβαλάμε βαλίτσες..."
Η μεγάλη απουσία στο «2» είναι εν τέλει η πλήρωση,
ο έρωτας,
ως κοσμογονική κατάσταση της (ανδρικής και γυναικείας) ύπαρξης,
ως βασική οντολογική αναζήτηση της ανθρώπινης ψυχής,
ως ιδανική πραγμάτωση του καημού της ένωσης:
γιατί τελικά το 1 δεν γίνεται 2 ;
Ή μήπως αυτός είναι ο χρησμός του «2» για τον έρωτα σήμερα;

2007-01-15T10:13:00.000+02:00

2006-12-14T21:47:00.000+02:00

Ίσως η απουσία είναι παρουσία.

Ίσως η απουσία σου είναι παρουσία,
χωρίς εσύ να είσαι,
χωρίς εσύ να πας να κόψεις το μεσημέρι
σαν ένα γαλάζιο λουλούδι,
χωρίς εσύ να περπατάς πιο αργά
ανάμεσα στην ομίχλη και στους πλίνθους,
χωρίς εκείνο το φως που κρατάς στο χέρι
που ίσως άλλοι δεν θα δουν να χρυσίζει,
που ίσως κανείς δεν έμαθε ότι βλασταίνει
σαν την κόκκινη καταγωγή του τριαντάφυλλου,
χωρίς εσύ να είσαι,
επιτέλους,
χωρίς να έρθεις απότομη, ερεθιστική,
να γνωρίσεις τη ζωή μου,
καταιγίδα από ροδώνα,
σιτάρι του ανέμου,
και από τότε είμαι γιατί εσύ είσαι,
και από τότε είσαι,
είμαι και είμαστε,
και για χάρη του έρωτα θα είμαι,
θα είσαι,
θα είμαστε.

2006-12-14T21:42:00.000+02:00

Χωρίς να σε βλέπω

Χωρίς να σε βλέπω,
χωρίς να σου μιλάω,
χωρίς ν' αγγίζω
ούτε μια σκιά απ' το βήμα σου χωρίς
- πόσο γυμνός ακόμα θα ' θελες να μείνω;
Μη με πιστεύεις,
σε τίποτα μη με πιστέψεις.
Κι όταν εντάσσω τις στιγμές
στα σίγουρα σχήματά μου
όταν ανασκευάζω το χαμόγελό σου
όταν αποκαλώ την ομορφιά
φθαρτό περίβλημα
μη με πιστεύεις - κι όμως σου λέω την αλήθεια.
Δεν την αντέχω αυτή τη μάταια ελπίδα
να επιζώ
σε μια τυχαία σου σκέψη
μα κάθε βράδυ τη ζεσταίνω απ' την αρχή.

2006-12-14T21:35:00.000+02:00

ειμαι ΧΑΡΟΥΜΕΝΗΗΗΗΗΗΗΗ
29 ΩΡΕς
ακομη

2006-12-08T21:11:00.000+02:00

Ποτέ στ' αλήθεια

δεν το 'μαθα τι είναι τα ποιήματα ....

Πολλοί τα βαλσαμώνουν ως μηνύματα.

Εγώ τα λέω ενθύμια φρίκης.

(Νίκος Καρούζος)

ΘΑ ‘ΡΘΕΙ ΜΙΑ ΜΕΡΑ

«Θα’ ρθει μια μέρα

που δε θα’ χουμε πια τίποτα να πούμε.

Θα καθόμαστε απέναντι

και θα κοιταζόμαστε στα μάτια.

Η σιωπή μου θα λέει :

'Πόσο είσαι όμορφη!'

Μα δε θα βρίσκω άλλο τρόπο να στο πω.

Θα ταξιδέψουμε κάπου,

έτσι, από ανία

Ή για να πούμε πως κι εμείς ταξιδέψαμε.

Ο κόσμος ψάχνει σ’ όλη του τη ζωή

να βρει τον έρωτα,

μα δε βρίσκει τίποτα.

Σκέφτομαι συχνά πως η ζωή μας

είναι τόσο μικρή

που δεν αξίζει καν να την αρχίσει κανείς.

Καπνίσαμε -θυμήσου- ατέλειωτα τσιγάρα...

Συζητώντας ένα βράδυ

-ξεχνώ πάνω σε τι-

και είναι κρίμα

γιατί ήταν τόσο μα τόσο ενδιαφέρον.

Μια μέρα, ας ήτανε να φύγω μακριά σου,

Αλλά κι εκεί θα’ ρθείς και θα με ζητήσεις.

Δε μπορεί, Θεέ μου, να φύγει κανείς ποτέ μοναχός του…»

Μανώλης Αναγνωστάκης

2006-12-08T20:46:00.000+02:00

Η ποίηση πρέπει να 'ναι ένα ζαχαρωμένο βότσαλο

πάνω που θα 'χεις γλυκαθεί να σπας τα δόντια σου.

(Αργύρης Χιόνης)

Λούνα Λουνέρα

«Περνάω φάση πανικού,

απόγνωσης και τρόμου,

μα δεν μπορώ να σου κρυφτώ

γιατί το ξέρεις,

το’ χεις διαβάσει στο φλιτζάνι του καφέ,

σου το’ παν τ’ άστρα και οι βαλέδες,

τα εννιά και τα σπαθιά της τράπουλάς σου.

Περνάω φάση πανικού,

απόγνωσης και τρόμου,

μα δεν μπορώ να σου κρυφτώ

γιατί με ξέρεις,

όταν με βλέπεις να κοιτάζω την βεράντα,

να λογαριάζω την απόσταση απ’ το χώμα

και να μετράω την ταχύτητα της πτώσης,

είναι που μπαίνω σ’ άλλη φάση

και θέλω να με λυπηθείς

να’ ρθείς και να μ’ αγκαλιάσεις

και να μου πεις

“αν σκοτωθείς, θα σκοτωθώ”

και να με νανουρίσεις…

Να κόψεις τα μαλλιά σου σαν αγόρι,

σαν Ελληνίδα που πενθεί τον αδελφό της,

σαν από κάτεργο βγαλμένη,

να’ σαι για λύπη δηλαδή

και να γυρνάς ξενέρωτη τα σφαιριστήρια

και τα μπαρ ψάχνοντας για μένα και τη δόση σου.

Και να’ μια απών,

αλλά να ξέρεις πως σε σκέφτομαι,

να αισθάνεσαι την αύρα μου,

να διακρίνεις τα ίχνη μου

στις πόρτες, στα σκαμπό και στα ποτήρια,

να λες...

“σίγουρα πέρασε από εδώ,

κάθισε εδώ,

έσβησε το τσιγάρο της σ’ αυτό το τασάκι,

ήπιε καφέ, νερό, μια μπύρα,

έκλαψε κι έφυγε.

Άρα μπορώ να πάω για ύπνο…”

Γιάννης Κακουλίδης